Buiten. Spel.

Die ochtend op de redactie van het Nieuwsblad:

Hé, laten we een artikel schrijven getiteld “Voetbal voor dummies”!

Maar neen, zot. Laten we die sukkelaars geen “dummies” noemen, maar “leken”. Da’s veel liever. En zet ook iets in de titel over “parkeren”, zodat er extra veel vrouwen komen lezen.

En zo geschiedde.

Deze leek las het met interesse en was helemaal mee in ’t verhaal.

Maar toen kwam daar weeral dat ene principe waarbij mijn hersenpan spontaan in de fik schiet wanneer iemand het mij tracht uit te leggen: BUITENSPEL, of zoals mijn zoon zegt “AFSCHEID”.

Ik citeer uit het artikel:

“Een speler staat in buitenspelpositie als hij dichter bij de achterlijn van de tegenstander staat dan de bal en de voorlaatste tegenstander, inclusief de doelman.”

Rollercoaster.

Toch wel fijn om de reacties te lezen bij mijn vorig bericht. Het bevestigt dat mijn verontwaardiging terecht was.

Ik kom verder niet echt aan deftig bloggen toe tegenwoordig, en nog minder aan bijlezen.

Ik zit een beetje vast in zo’n spreekwoordelijke rollercoaster ride.

Kleine kindjes, kleine zorgen. Grote(re) kindjes, grote(re) zorgen. Dat blijkt hier serieus van toepassing de laatste tijd.

En dan is er nog zeer venijnige randanimatie.

(Ben nu zo gelijk al die lastige mensen op facebook die “A” zeggen zonder “B” te zeggen zekerst?)

 

Het advies dat mij zo een beetje heel erg prikkelbaar maakte zo.

“Je bent op de radar verschenen van (naam van alomgekende vrouwenzot en seksistisch zwijn eerste klasse). 

Je zou misschien beter je kledingstijl wat aanpassen. Wijde broeken. En een coltrui. Ofzo.”

Bweuk.

10 jaar top 10.

Er zijn soms zo van die gebeurtenissen waarbij ik denk “yes, dit is echt zo’n dag die in mijn top 10 gaat.”

Daarmee bedoel ik dan: de top 10 van de mooiste dagen in mijn leven. Niet dat ik daadwerkelijk een lijstje bijhoud. Het is gewoon een dingetje in mijn hoofd.

Er zijn natuurlijk enkele voor de hand liggende dagen die deze bijzondere (mentale) ranking gehaald hebben: mijn huwelijk en de geboorte van de kindjes.

Maar zo is er ook die keer dat mijn beste vriendin 40 werd en ik haar een dag lang trakteerde op allerhande verrassingen. Een dag waar ik zelf zodanig van genoot, en ook weer dacht: “dit is zooooo top 10”. (Morgen wordt die vriendin trouwens – euh – nog steeds 40. Happy Birthday Mie!)

En dan was er ook eens die dag 10 jaar geleden, dat ik zonder al te veel moeite te doen plots met mijn ma en een stel kameraden op Roland Garros belandde. Er speelden die dag geen Belgen. Maar het was mooi weer, en ’t was gezellig. Vooral dat laatste. Ik herinner me gewoon echt een gezapige dag, onder een Parijs zonnetje. Met een extraatje: een kriebel in mijn buik!

Het begon al ’s ochtends in de autocar. Gek was het. Een gevoel dat kwam en ging. Het deed me giechelen. Alsof iemand mijn buik van binnenuit aan het kietelen was.

En uiteindelijk was het ook exact dat! Ik besefte dat pas ’s avonds, toen we alweer op de terugweg waren.

Mijn dochter, waarvan ik toen nog niet eens wist dat het een dochter was. Op 14 weken zwangerschap zowaar: de eerste schopjes.

100 gram.

Het ziet er naar uit dat ik die weddenschap ga verliezen.

Want honderd gram, dat is geen twee-en-een-halve kilo.

Met nog maar twee weken te gaan en geen idee hoe ik mijn weegschaal zou kunnen manipuleren, ziet het er dus niet goed uit. Buh-bye 30 dollar.

Weeral geld kwijt i.p.v. vet.

(I know, I know. Iets van een ezel & een steen… En te veel sjokolat.)

Gaatjes.

Rechtover mij op de metro zat een meisje wiens oren op dezelfde manier gepiercet zijn als de mijne: links 3 gaatjes, rechts 2.

Ik moest denken aan de kwelling dat die gaatjes opwekken bij de dochter, meer bepaald het gebrek aan symmetrie en daarbovenop het feit dat ik niet meer weet waarom dat zo is.

De enige herinnering die ik daaromtrent heb dateert nog uit symmetrische tijden: toen ik in het zesde leerjaar eindelijk oorbelletjes mocht laten schieten bij de juwelier in het dorp. Wanneer ik daarna ging voor gaatjes 2 en 3, en waarom ik daarbij de ene oorlel een keer extra aanbood: beats me. Ooit had ik trouwens nog meer piercings, maar dat waren er dan weer van het type dat je niet vergeet. Al wil je dat liever wel. (Zegt zij die intussen ook getatoeëerd is.)

Maar goed, ik zat daar dus op de metro en bedacht me dat het eigenlijk wel gek is om een gaatje te laten peuteren of schieten in je oorlel. (Even negerend op welke plekken men zich zo allemaal nog laat piercen.) En ik besloot dat ik de oorsprong eens zou opzoeken op het alwetende Wikipedia.

Die opzoeking leverde mij helaas niet zoveel op. Het is te zeggen: ik weet nu wel dat de oudste oorring (of plug) die men ooit ontdekt heeft dateert van ergens tussen 3053 en 2931 voor Christus.  En da’s allemaal heel interessant en al, maar daarmee weet ik nog altijd niet hoe en waarom er ooit iemand op dat idee kwam. Er bestonden toen namelijk nog geen blogs. Enzo.

Misschien ging dat indertijd simpelweg per ongeluk. Door een afgeweken pijl en iemand die toen zei: “Hey, dat staat je wel eigenlijk!”. Ofzo.

 

Sporter. Moi?

Het was niet bedoeld als compliment, maar ik zweefde toch een beetje na die stevige maar amusante sessie bij de kinesiste, waarbij ze verzuchtte:

“Dit is wat ik het liefst doe. Met sporters werken.”

Huidige status: ik loop weer kleine toertjes. Weliswaar met pijn. Maar ik loop weer. En ik geniet!

 

Wedden dat ik vermager.

Toen ik laatst weer een domme stoot opbiechtte aan de Vlaamse oppergoeroe der dieetgoeroes (neen niet Sandra, niet Pascale, maar Lien!), zei ze al lachend dat ik ook maar eens een boek moest schrijven.

Een hilarisch boek. Over mijn queeste naar de makkelijkste manier om een strak lijf te krijgen. Ik heb namelijk al de onnozelste dingen uitgeprobeerd.

Zoals:

• 600 euro betalen om mij een aantal weken lang te laten elektrocuteren ter hoogte van de billen, met de belofte dat het vet er zou wegsmelten;
• 200 euro betalen om mij te laten hypnotiseren zodat ik minder zoetigheid in mijn smoefelment zou duwen;
• 75 euro per maand betalen voor iemand die virtueel checkt wat ik eet en doe, en mij dan dagelijks berichtjes stuurt genre “goed bezig meis!”, “gaat ie wel goed?” en “super, joh!”.

(Ik doe ook zotte dingen die gratis zijn, by the way.)

En dat is nog maar het topje van de ijsberg. (Gezouten karamel, moest je je afvragen welke smaak van ijs.)

Hoe dat allemaal in zijn werk ging en wat het mij precies heeft opgeleverd, wil ik jullie gerust wel uit de doeken doen. Maar evengoed belt er mij deze week naar aanleiding van dit stukje een uitgever, en mag ik dat boek schrijven, en verkoopt dat als Nutella, en word ik zodanig rijk dat ik mij iemand kan veroorloven die constant achter mij aanloopt om al die koekjes uit mijn handen te slaan en mijn wijnglas bij te vullen met water.

Dus ja…

Nu, stel dat het boek er toch niet komt, dan word ik misschien wel rijk van een weddenschap die ik zonet afsloot met een paar duizend Amerikanen. Een weddenschap waarbij ik 30 dollar kan verliezen als ik binnen 4 weken geen 2,5 kg afval, en geld kan incasseren als ik wel mijn target haal. Hoeveel ik kan winnen, hangt dan weer af van hoeveel van die Amerikanen lekker dik blijven.

I kid you not.

 

 

 

Liege-, liege-, liegebeest.

Ik zat er compleet naast.

Pieter!?! De mol?

De echtgenoot had dus gelijk. Ik daarentegen zou al mijn centen hebben ingezet op Baha. Alles wat ik de voorbije weken zag, bevestigde dat ook. De zogenaamde tunnelvisie, allicht.

Maar goed. Na afloop stelde mijn echtgenoot mij weeral dezelfde vraag:

“En ga je je dit jaar eindelijk es inschrijven?”

Want ik twijfel altijd. Al van way back: de periode 1998-2003.

Maar ik durf niet. Allez, wel meedoen hé. Maar mij opgeven als kandidaat…

Ik ben ooit – samen met de echtgenoot trouwens – behoorlijk ver geraakt in preselecties voor een ander avontuurlijk programma in een ver land. Het was zeer nipt, echt zo net de eindselectie niet gehaald. En ik was toen zo teleurgesteld dat ik zelfs niet naar het programma in kwestie heb willen kijken…

Het is wel wat hoor, je zo smijten. En onder de loep gehouden worden. Om dan te worden afgewezen.

Maar ja. Ik heb niets te verliezen, natuurlijk. Wellicht geraak ik niet eens over de eerste horde, want iets zegt mij dat er op dit eigenste moment zo’n 5000 anderen over ’t zelfde zitten te piekeren.

 

Gat.

Ik ben in het spreekwoordelijke gat gevallen, denk ik.

Het gat na #40dagenbloggen, al kan het evengoed één van de gaten na #zevenmaandverhuisstress en #tweemaandrenovationisland zijn.

Maar, I’LL BE BACK.

Binnenkort.

Beloofd.

(Haha, alsof iemand daar van wakker ligt.)